You win some, you lose some

Empadronamiento, NIE en bankafspraak op één dag. Ik had het allemaal achter elkaar gepland, alsof het Nederland was. Dat was naïef.

Door Bob van Woesik, laatst bijgewerkt 2026-06-04

De dag dat ik dacht alles op één dag te kunnen regelen

Empadronamiento bij de gemeente in de ochtend. Daarna naar de cita previa voor mijn NIE. En aan het eind van de middag bij de bank een rekening openen. Drie procedures, één dag. Ik had het allemaal achter elkaar gepland, alsof het Nederland was. Dat was naïef.

In Nederland zou dit een prima dag zijn geweest. Drie afspraken, allemaal binnen een paar uur klaar. Ik had de tijden uitgeprint, een tas met documenten klaargezet en mezelf voorgenomen dat ik aan het eind van de dag lekker van de zon kon gaan genieten op een terras, met een koud biertje en al mijn nieuwe documenten netjes naast me op tafel.

Ik had ook nog iets anders aangenomen, namelijk dat ik in deze volgorde móést werken. Iemand had me verteld dat ik mijn empadronamiento eerst nodig had voor de NIE-aanvraag. Achteraf bleek dat niet te kloppen, voor de NIE heb je alleen een geldige reden nodig (zoals een huurcontract), geen inschrijving bij de gemeente. Maar dat wist ik op dat moment niet. Ik volgde het advies, in goed vertrouwen, en bouwde er mijn hele dag omheen.

Wat ik ook niet had begrepen, was dat een Spaanse afspraaktijd niet betekent wat een Nederlandse afspraaktijd betekent.

De ochtend bij de gemeente: drie werkenden, vijf koffiedrinkenden

Ruim een uur na mijn afspraaktijd voor de empadronamiento was ik nog steeds niet opgeroepen. Ik had af en toe gekeken wat er allemaal aan de hand was achter de balie. Het zag er in ieder geval gezellig uit. Drie mensen waren aan het werk. De andere vijf stonden gezellig koffie te drinken. Mijn ongeduldigheid begon langzaam te borrelen.

Tegen de tijd dat ik buiten stond, was de tijd dat ik bij de Policía Nacional in de wachtrij voor mijn NIE-afspraak had moeten zijn al voorbij. Ik haastte me erheen, ervan overtuigd dat ik mijn afspraak kwijt was.

De NIE-afspraak: te laat, maar tóch naar binnen

Gelukkig mocht ik alsnog naar binnen. Spaanse ambtenaren zijn wel wat gewend met laatkomers, blijkbaar. Ik schoof aan, gaf mijn papieren af, en kreeg te horen: verkeerde documenten. Daar ging mijn plan.

Geen NIE die dag. En daarmee ook geen bankrekening, want voor de bank had ik die NIE nodig.

Mijn bankafspraak schrapte ik onderweg naar buiten. Drie procedures gepland, één half-gelukte (de empadronamiento, met restbezwaren) en twee waar ik aan het einde van de dag verder van af stond dan in het begin.

Wat ik wél heb gedaan: ergens op een terras gaan zitten met een koud biertje en een heerlijke *huevos rotos*. You win some, you lose some.